Om ons toch een beetje thuis te voelen, gingen we na het ontbijt naar de markt van Brikama. Zoals Bobby treffend zei: Jambanjelly is zoals Kontich en Brikama is Antwerpen, zodoende verblijven wij dus op de parking. In Brikama echter geen vogeltjesmarkt, maar duizenden standhouders die vaak in openlucht allerlei producten verkochten. Het leek wel of heel de omgeving was afgezakt om deze mensenmierenhoop te voederen. We deelden ons op in vier kleinere groepen (onder begeleiding van Lion, Bobby, Mama, Moussa, Birham en Aisha) om zo vlotter deze metropool te verkennen. Klein weetje: de grootste markt van Brikama is gesponsord door Maggi (not from the block).
Kleine teaser voor later: na de uitstap pastten we onze Gambiaanse outfit bij de tailor. Indien nodig werden retouches ter plaatse uitgevoerd. Van een snelle service gesproken!
Aangezien we de lunch van maandag zo lekker vonden, besloten de vrouwen van het kookteam om de benechin opnieuw voor ons klaar te maken. Het enthousiasme aan de tafel sprak boekdelen!
En dan kwam het competitiebeest in ons naar boven. We namen deel aan de “Interhouse”, een jaarlijks sportevenement in Nyofelleh. Bij ons begon de strijd echter al in de compound. De vier groepen van deze ochtend werden rivaliserende teams met elk hun eigen kleur (blauw, geel, groen, rood) die paste bij hun team in Nyofelleh. Om extra op te vallen, zorgde elke team voor een kleurrijke outfit. De dames van de compound vonden het zo fantastisch dat ze spontaan elke deelnemer voorzagen van kleurrijke strepen op hun gezicht. In de bus barstte de strijd al in alle hevigheid los met gezangen. “I eat you like a marshmallow, we’re team yellow”. “We’re so fast, we’re team blue and all the rest is slow like glue”. “Green on top, we never stop”. “We’re team red, the others are dead”.
Aangekomen in Nyofelleh vervoegden we ons team ter plaatse, zij waren al volop bezig met de loopwedstrijden. Om het voor hen eerlijk te houden, was er een aparte competitie voor ons voorzien: 400 meter (mannen en vrouwen apart) en een stoelendans. Bij de mannen verpletterde Mama de concurrentie ondanks een geweldige comeback van Kobe. Bij de vrouwen spurtte Jeanne als eerste over de finish al was haar startpositie lichtjes in haar voordeel. De stoelendans werd propertjes gewonnen door Ruth, die met haar overwinningsdans het publiek opzweepte.
Op de terugweg werd er verbroederd tussen de verschillende ploegen, ook al bleef team rood zonder overwinning achter bij onze competitie. Deelnemen is immers belangrijker dan winnen.
Terug in de compound stond er een spaghetti maaltijd te wachten. Een broodje spaghetti en mayonaise smaakt echt zo slecht nog niet… Een groot deel van de groep sloot de avond nog af met het Gambiaanse kaartspel: denk aan Uno, maar dan met een gewone boek kaarten.
Team Gambia
Reactie plaatsen
Reacties