We stonden aan het ontbijt om kwart voor acht. We hadden eens voor de verandering geen eitjes maar omdat er nog veel Nutella was, hebben we toch ons buikje rond gegeten met alle tapalapa (Gambiaanse mini stokbrood) waar Stan, Roel en Kobe voor hadden gezorgd. Na het ontbijt zijn we meteen vertrokken richting Banjul voor een boottocht naar Kunta Kinteh Island (James Island) een slaveneiland. Op weg naar de boot hebben we ontdekt dat er in Gambia ook files bestaan. Het was een beetje survival of the fittest. Onderweg hebben we ook dokter Lamin afgezet aan zijn dokterspraktijk.
Wanneer we eindelijk aankwamen bij de “dubbeldekboot”, kregen we een tweede ontbijt en zagen we de meest gespierde Gambiaan, waar zelf Kobe opvallend vriendelijk tegen was. Daarna waren we aan het varen tussen de mangroves waar we plotseling in pan vielen door een defecte buitenboordmotor. De kapitein bleef heel rustig en liet met een andere boot een nieuwe motor brengen. Na een uur met de nieuwe motor, zijn we dan ook in het midden van de monding van de Gambiarivier stil gevallen. Pluspunt was wel dat er een Gambiaans uitgebreid lunchbuffet was voorzien. Omdat de motorproblemen niet meteen opgelost geraakten, moesten we overstappen in een kleinere boot om het eiland te kunnen bereiken. In het begin hadden sommigen weinig vertrouwen in het bootje, maar Davina nam dapper het voortouw en nam de rest mee in haar spoor als een montere matroos. Toen we allemaal lekker knus naast elkaar zaten in het bootje, merkten we dat zenuwen inderdaad niet nodig waren. In tegendeel, het was een topervaring.
Na veertig minuten in het bootje kwamen we aan bij het slaveneiland waar er ook een Gambiaanse school op uitstap was. Vierhonderd jaar lang werden er maandelijks 80 slaven richting het eiland gebracht. Hier werden ze gefolterd en gebroken om ze nadien op schepen te zetten richting Amerika, Europa en Azië. Na het confronterende en shoquerende verhaal over de slavenhandel door de Britten, Fransen, Nederlanders en Portugezen, gingen we terug naar ons klein bootje.
Na terug een dikke veertig minuten varen, zijn we terug overgestapt naar onze vorige boot die ondertussen gemaakt was. Toen hebben we geslapen en gerust zonder enige bootproblemen. Toen we in het donker aan land kwamen vond Biram de buschauffeur het leuk om te doen alsof we de bus kwijt waren. Gelukkig vonden we hem heel snel terug ;). We brachten de afgetrainde kapitein terug naar huis en reden terug naar Colley Kunda voor het avondeten. Deze tien uur durende tocht op het water hakte er wel wat in: nagloeiend van de zon en glanzend van de aftersun kropen we in ons bed.
P.S.: Nog een persoonlijke bericht van de schrijvers van deze blogpost aan het thuisfront.
Kobe: Dag gezinnetje, ik amuseer me hier heel hard. Ik ben door het zonnen op de boot wel verbrand, maar dat is niet zo erg. Doe de groeten aan iedereen daar, en “Gelukkige verjaardag Lander 🎉🎂”
Maddie: Hallo familie en andere lezers. Ik amuseer me hier rot en blijf liever hier. Aan mijn ouders wees gerust: ik heb mij wel goed ingesmeerd en ben dus niet verbrand. 😛
Team Gambia (Maddie en Kobe)
Reactie plaatsen
Reacties
Dat moet een indrukwekkende dag geweest zijn ! Nog 2x slapen…. Papou