K3 gespot in Colley Kunda

Vrijdag 27 februari: oneze allerlaatste dag in Gambia. Aan de ontbijttafel hing een sfeer die je het best kan omschrijven als: “kan iemand de tijd even pauzeren, aub?” Niemand had zin om koffers te pakken of afscheid te nemen van het gastgezin en de gidsen.

Voor de laatste keer lagen er verse tapalapa’s op tafel. De restjes confituur, smeerkaasjes en eitjes werden zonder pardon naar binnen gespeeld. Behalve die tweede pot mayonaise: die heeft het overleefd.

Daarna begon het echte werk: inpakken.

Moeilijke keuzes moesten gemaakt worden. Welke kleren, schoenen en handdoeken blijven hier? Welke mogen mee terug naar België? De koffers werden lichter, de “ik-laat-het-achter-hoop” van het gastgezin groeide aanzienlijk.

En dan was er nog het “mandenprobleem”. Souvenirs kopen is één ding. Ze effectief in een valies krijgen is een discipline op zich. Wie ooit een Gambiaanse mand in een koffer of bedovertrek probeerde te proppen, weet waarover we spreken.

Voor onze laatste lunch kregen we opnieuw domoda: rijst met kip of kip met rijst (afhankelijk van je prioriteiten) en pindasaus. Sommigen aten met de handen terwijl anderen trouw bleven aan hun lepel.

Na de lunch gebeurde het onvermijdelijke. De kleermaker had zijn werk goed gedaan en plots leek het alsof K3 een nieuwe Afrikaanse tour was gestart. Overal kleurrijke outfits, overal “oya lélé-energie”. De volledige paparazzi van Jambanjelly was opnieuw aanwezig in de compound. Van links, van rechts, van boven en van onder: foto’s, foto’s en nog eens foto’s. Wij voelden ons even internationale supersterren.

Er volgde nog een afscheidsmoment. Bobby had een Gambiaanse rapper geregeld die een gedicht bracht. De rode draad: bye bye en zwaaien. Of zoals de pinguins uit de “Madagaskar” films het zouden zeggen: “Just smile and wave boys! Just smile and wave!” ;-)

Davina sprak mooie woorden om het gastgezin, de kookploeg en de gidsen te bedanken. Ondertussen werd het stilaan onmogelijk om droge ogen te houden.

Er werden ook prijzen uitgedeeld: Thibeau (Lamin) werd bekroond tot “grapjas van het team”. Febe (Fatou) kreeg de titel “harde werker”. Maar eigenlijk was iedereen een winnaar. Elke leerling heeft álles uit deze reis gehaald. Een ervaring voor het leven.

Om 17.45 uur kregen we exact 15 minuten om ons klaar te maken voor vertrek. Koffers vlogen op het busje, knuffels werden uitgedeeld, tranen vloeiden rijkelijk en eigenlijk wilde niemand vertrekken. Nochtans wacht thuis echte luxe, maar de echte rijkdom? Die heet niet voor niets “The smiling coast of West-Africa”.

We vertrokken eigenlijk een uur te laat uit de compound. Bobby moest alles uit de kast halen om ons door de paspoortcontrole te loodsen. En ja hoor: zelfs op de luchthaven kan de elektriciteit uitvallen. Tijdens het inchecken werd al omgeroepen dat de boarding gestart was. Afscheid nemen van de gidsen werd gereduceerd tot een supersnelle knuffel, verre zwaai en nog meer tranen.

De douanecontrole? Fascinerend. Halve liter water in je handbagage? Geen probleem. Drie flesjes? Ook goed. Een mens kan zich soms vragen beginnen stellen over de veiligheid op sommige vluchten…

Ons vliegtuig was eerst maar halfvol. Tot we een tussenlanding maakten in Dakar (Senegal) en de andere helft instapte. Tijdens dat korte intermezzo mochten de leerlingen zelfs een kijkje nemen in de cockpit. Ze zaten op de stoel van de co-piloot!

Hoogtepunt van de conversaties:

“Weten jullie eigenlijk wat al die knopjes doen?”
“Neen hoor, we drukken gewoon random op een knopje en zien wel wat er gebeurt.”

Bij het opstijgen kregen we voor de tweede keer deze reis het veiligheidsfilmpje van Hooverphonic te zien. Dat Brussels Airlines daar marketingbudget aan besteedt, blijft voor ons een mysterie. Als het doel was om de passagiers zachtjes in slaap te wiegen: missie geslaagd. Geef ons dan toch maar nog eens “Louise” voor wat extra ambiance.

Na 5 uur en 30 minuten, en een maaltijdkeuze kip of pasta (we laten jullie raden…), landden we in Brussel. Op de luchthaven stond een emotioneel hoopje ouders en familie ons op te wachten. Welkomstbordjes gingen de lucht in. Emotioneel vertrek in Gambia. Emotionele aankomst in België.

Voor de leerkrachten wachtte er nog een extra verrassing: pralines en bloemetjes. Voor even voelden we ons officieel “plaatsvervangende mama’s en papa’s van het jaar”. Dankjewel ouders, dat jullie jullie zonen en dochters aan ons hebben toevertrouwd! We brachten ze (op een enkeling na) allemaal heel terug ;-). Na een laatste knuffel en zwaai was het echt voorbij. Maar niet zonder een allerlaatste: “A big clap! 👏🏻 Another one! 👏🏻Another bigger one!” 👏🏻👏🏻👏🏻👏🏻👏🏻