Toubabs, toubabs en nog meer toubabs

Vijf uur!!! Jawel, u leest het goed: om vijf uur deze ochtend liepen onze wekkers af en om rond 05.45 uur vertrok ons busje landinwaarts! Weg van de kust, op ontdekkingsreis langs de Gambia rivier. Ontbijten dede we vandaag in de bus: Sterre smeerde voor iedereen vakkundig de tapalapas met choco, speculoospasta, smeerkaas of confituur.

Toen we van de ferry reden, zetten we onze tocht verder naar “Albreda”, een plek die de hele groep even stil kreeg. Onze gids nam ons mee in het aangrijpende verhaal van de slavenhandel in Gambia. De plek die vandaag vredig oogt, draagt een zwaar verleden met zich mee.

We stapten in een volledig met de hand gemaakt houten bootje dat ons naar “Kunta Kinteh Island” (ook bekend als James Island) bracht. Met reddingsvest en al stapten we in. Je weet hier tenslotte nooit of je een rustige overtocht maakt of ongewild deelneemt aan een survivaleditie: Expeditie Gambia (we spreken uit ervaring van editie 2024).

Ongeveer 15 miljoen slaven werden er verhandeld, waarvan ruim 1 miljoen het niet overleefde. Vooral de Portugezen, Engelsen en Fransen zwaaiden hier de plak aan de Westkust van Afrika. Op het eiland werden de slaven verzameld om daar “gebroken” te worden vooraleer ze met de boot naar Amerika werden gestuurd. De inheemse stammen maakten zich echter ook niet populair bij deze slavenhandel. Zij gingen letterlijk op “slave hunting” om Afrikaanse mannen gevangen te nemen en te ruilen voor voedsel.

Dan was de tijd aangekomen om opnieuw te bakken en braden, maar deze keer in de bus (we maken hier geen reclame voor “Solo”). We voelden ons op een gegeven moment als kippen aan’ t spit. Voor de lunch stopten we in “Farafenni”, waar Bobby kind aan huis is. De bewoners hadden voor ons een broodjesmaaltijd voorzien. Het dorpje uitrijden bleek moeilijker dan binnenrijden. In de hoofdstraat stonden er links en rechts allemaal kraampjes en voor onze chauffeur Birham was het een hele uitdaging om tegenliggers te passeren. Enter: “we know a guy with a badge”. Op onze tocht naar het binnenland ging ook Lamin mee, een politieagent en vriend van de gidsen. Dankzij hem trokken we aan het langste eind en moesten de tegenliggers maar wijken. Dat was trouwens niet de enige keer dat agent Lamin zijn nut bewees. Hij kreeg ons bij elk politiekantoor binnen voor een plaspauze (en om eens te wuiven naar de gevangenen) en redde Birham zelfs van een boete omdat hij zijn gordel niet droeg.

Éen van de aangrijpendste momenten van de reis kwam deze namiddag ook op ons pad een bezoekje aan de inheemse “Fula Tribe”. Deze stam leeft nog in lemen hutjes, hebben geen toegang tot stromend water en de man heeft hier meerdere vrouwen en tientallen kinderen.

In het begin was het wat onwennig voor onze leerlingen. Ze merkten meteen dat hier echt sprake is van armoede en dat het leven in het gastgezin zelfs luxe is in Gambiaanse termen. Met de ervaring van twee jaar geleden zette Davina de groep in gang om de kindjes te enthousiasmeren. Daar bleek niet veel voor nodig. De kinderen gingen volledig uit de bol op eenvoudige armbewegingen en hoi-hoi-hoi-geroep. Hoe eenvoudig kan het leven zijn! En wij maar klagen over de wifi-verbinding in de compound.

Ook tijdens deze editie bleek het een emotionele ervaring te zijn voor onze leerlingen. Ze hielden zich heel sterk (dat beaamden zelfs onze gidsen), maar eens terug in de bus barstten sommigen in tranen uit.

Uitrusten, eten en slapen deden we in “Kairoh Garden”. Waar de Spanjaarden hun naam van verschrikkelijke toeristen weer alle eer aandeden tijdens het avondeten en bijna niets overlieten voor onze groep…

Na een mini-competitie rummikub werd Liese (Binta) uitverkozen tot “rummitrut” nadat ze de tegenspelers genadeloos versloeg met haar “moves”. Tijdens de wedstrijd toonde Roan zich een goede sportverslaggever over de spannende finale.

Oh ja, ook nog even dit: we behaalden voor de derde keer de pers. Onze actie van de waterton in Foni werd uitgebreid benoemd op het “GRTS news”.

Slaapwel!

Team Gambia