Kleintjes! Kleintjes!

Pas om 9 uur werd iedereen aan de ontbijttafel verwacht. We waren niet meteen dolenthousiast van het ontbijt en misten het ontbijt van de compound.

Ook vandaag bezochten we nog een afgelegen dorpje: “Mayalba Village”. Om daar te geraken namen we een alternatief vervoersmiddel: de horse car. Verwacht hier geen chique koets, maar wel een houten plaat op wielen, voortgetrokken door een paard. Het werd alvast een bumpy ride met af en toe een gilletje ertussen.

We brachten een kort bezoekje aan één van de vier compounds van de stam. Uiteraard werden we weer met de glimlach ontvangen. Toen Sofie met het fototoestel een foto wilde nemen van de kinderen, liepen ze allemaal snel weg en verstopten ze zich. Niet omdat ze niet op de foto wilden staan, maar omdat ze dachten dat het een wapen was. In tegenstelling tot een smartphone hadden ze dus nog nooit een fototoestel gezien.

De stam heeft trouwens zijn eigen schooltje waar al de kinderen school lopen. Toen Sterre naar het schooltje wandelde, volgden tientallen kinderen in haar kielzog: like a boss! Precies “The godfather” en haar maffiosi.

Op de terugweg hielden we nog even halt in het centrum van Kuntaur om boodschappen te doen voor onze lunch. Daarna was het zover: kaki broek aan en denkbeeldige verrekijker rond de nek. Volledig klaar voor ons “National Geographic-momentje”: de watersafari.

In twee bootjes trokken we de rivier op, op jacht naar chimpansees, nijlpaarden, krokodillen en vogels. We fluisterden dingen als “ ik zie iets bewegen!” en wezen naar drijvende boomtakken alsof we volleerde experten waren. En jawel hoor: bingo! Alles kunnen afvinken van ons lijstje na een goeie twee uur varen en dobberen. De chimpansees deden hun ding, de nijlpaarden voerden nog een acrobatische sprong uit alsof het walvissen waren en de krokodillen lagen er bij alsof ze sinds 2024 niet meer bewogen hadden.

Alsof dat nog niet genoeg was, kregen we ook nog een exclusieve vogelshow: pelikanen in formatie, een visarend die majestueus boven ons cirkelde en een reiger die er bijzonder gracieus bij stond. Allemaal waarschijnlijk teleurgesteld in ons gebrek aan échte verrekijkers…

Ondertussen legde kapitein Manon onderweg ook nog even haar vaarbrevet af en ze bracht ons veilig terug naar de kade. Geen schipbreuk, geen man overboord, enkel een hoop stoere safari-verhalen rijker.

Tegen 17.30 uur vertrokken we terug richting Jambanjelly. Terug naar huis voor een rit van net geen vijf uur. Onderweg stopten we nog omdat de gidsen de vasten mochten verbreken. Dat werd hier in de bus afgeteld alsof het oudjaar was. Tijdens de busrit naar huis werden er nog tak van spelletjes gespeeld, al zat Sofie vooral met haar gedachten in Rotterdam een ijsje met discoballen te eten.