Deze ochtend trokken we voor de allerlaatste keer onze werkkleren aan voor een “plant a tree missie” in “Jam City” (Jambanjelly). Het was verrassend “frisser” (enkel graadjes minder en een beetje bewolkt), het ideale weer dus om bomen te planten.
Na een korte maar krachtige speech van Uncle Famara (die ondertussen officieel onze motivational speaker is) vlogen we erin. Of beter: we schupten erin. Avocado, lemon en soursop gingen vlotjes de grond in.
Als kers op de taart gaven we Uncle Famara een kruiwagen en een spade cadeau. De man werd zichtbaar emotioneel. En eerlijk? Wij ook. Zijn warme glimlach en inspirerende woorden gaan we niet snel vergeten. Ze zeggen dat iedereen ergens een soulmate heeft rondlopen. Na twee weken zijn we er vrij zeker van: Marc heeft de zijne gevonden. Twee gelijkgestemde zielen, gescheiden door continenten maar verbonden door bomen, speeches en waarschijnlijk toekomstige WhatsApp-berichten.
Tegen de middag trokken we opnieuw naar de markt van Brikama voor de laatste souvenirs. Ondertussen had iedereen zijn diploma “onderhandelen voor gevorderden” op zak. De verkopers probeerden nog, maar wij waren getraind. Er werd afgedongen alsof ons leven ervan afhing.
We deden ook inkopen voor het avondmaal, want vandaag was het aan ons. We kozen voor iets “simpel”: pannenkoeken. (Spoiler: niets is simpel zonder maatbeker, keukenweegschaal, deftige pan en gasvuur). Bloem, eieren, melk, suiker en bananen werden verzameld in de georganiseerde chaos die de markt heet. Kraampjes links, kraampjes rechts, kraampjes in het midden en daar tussenin wij. Wanneer er dan ook nog een busje verse vis door wil, verandert de middengang in een menselijke gold. Mensen schuiven naar links, naar rechts, naar overal, behalve waar jij wil passeren.
Na de lunch in de compound en met de zon opnieuw op standje “tropisch”, gingen we nog twee uurtjes zwemmen.
Om 18 uur begon de grote pannenkoekenslag. Het eerste obstakel: geen maatbeker en keukenweegschaal. Geen probleem? Toch wel een beetje. De regel van drie werd bovengehaald, soeplepels werden officiële meetinstrumenten en iedereen deed alsof hij exact wist wat hij aan het doen was. Ondertussen maakte Thibeau vuur alsof hij zich voorbereidde op een aflevering van Expeditie Robinson.
Onder het toeziend oog van kookpapa Marc werden er uiteindelijk zo’n 80 pannenkoeken gebakken. Tachtig! Dun, dik, rond, minder rond… maar stuk voor stuk met liefde gemaakt. Imane maakte het helemaal af met heerlijke Marokkaanse thee.
Met dit heerlijke Belgisch gevoel in onze maagjes, sloten we een fantastische Gambiaanse avond af!
Slaapwel!
Team Gambia
Reactie plaatsen
Reacties
Wat knap dat jullie zoveel konden planten. Nu enkel hopen dat de natuur meewil en dat er lekkere avocado 's, e.d. kunnen groeien. Ik kan begrijpen dat de mooie gele kruiwagen voor emotie zorgde, hij zal goed kunnen dienen en bij elk gebruik zal U. Famara een glimlach op zijn gezicht toveren, zo mooi als anderen geholpen worden.
De pannenkoeken die nadien geknutseld werden in allerlei vormen zullen zeker gesmaakt hebben, ook al waren ze niet echt volgens de regels gemaakt, wat kan dat deren als er zoveel plezier is.
Ik denk dat het leven in Belgie een hele aanpassing zal worden :)