Let’s go to the “bitch”!

Amai, jullie hebben nog wel lang liggen gibberen vannacht”. Dat hoorden Anneleen, Sofie en Davina deze ochtend aan de ontbijttafel. Dat kon natuurlijk niet anders, want naast de lokale woorden in het Mandinka, leerden we laat in de avond ook nog het “Anneleens”. We geven graag enkele voorbeelden mee: de “bitch” (het strand), “workoliekers” een samentrekking van het Engels en het Nederlands. En uiteraard de uitspraak: “een muur tegenkomen”. Die kwam ze trouwens ‘s nachts letterlijk tegen toen ze na een toiletbezoek en zonder bril wilde terugkeren naar haar bed. Er werd inderdaad wat afgelachen in die “lerarenkamer”. Ze noemen het hier dan ook niet voor niets “the smiling coast of West-Africa”. Als je trouwens denkt dat nadien de rust terugkeerde, dan kwam je bedrogen uit. Op de compound lopen 3 hanen rond en die zijn nogal beschermend over hun hennen. Als er nog maar ene in de buurt komt van de andere zijn “kiekens”, dan wordt de aanval ingezet met de nodige “kukeleku” tot gevolg. Als ze dan eindelijk de strijd staakten, begon het ochtendgebed van de Moskee.

Rond 08.00 uur deze ochtend werden de studenten wakker. Terwijl iedereen de vrijheid van de compound opzocht, veroordeelden Liese, Eve, Sterre en Fran zich tot een vrijwillig “kamerarrest”. Dat gebeurt er immers als je de sleutel van de kamer afbreekt. Geen paniek bij de Gambianen: “they know a guy with some tools”. Het grove materiaal werd bovengehaald en het slot werd gewoon kapotgeslagen.

Het eerste ontbijt was alvast een voltreffer: tapalapa, hardgekookte eitjes, bananen, appelsientjes (vers geplukt uit eigen tuin) en dit alles aangevuld door ons rantsoen uit België: speculoospasta, smeerkaas, confituur en Nutella. En ook een verdwaalde emmer mayonaise…

Eindelijk op weg zou je denken… Tot er iemand van editie 2024 even grapte dat we met alles al pech hadden gehad (geen water, geen elektriciteit, geen WiFi). Op dat moment ontwaakte “Murphy” en viel de bus in panne. Geen nood: “we have a guy with some tools”. Een paar hamerslagen verder konden we weer op pad richting het strand van Sanyang.

Dan was het tijd voor onze eerste natuurherstellende ingreep onder leiding van “Sanyepd”. Na een deskundige uitleg over het nut van mangroves, was het tijd voor actie. Eerst leerden we de zaailingen sorteren en nadien werden deze op Gambiaanse precisie in de modder gespiest. Resultaat: een oppervlakte ten grote van een voetbalveld zal over enkele jaren een volwaardig mangrovebos zijn. Dat zal trouwens de naam dragen van “The Colley Foundation & Saint-Joseph Institute Kontich”. Het planten van de mangroves gebeurde bovendien onder een serieus brandende zon en op het ritme van djembe’s. De innerlijke Gambiaan trad vooral bij Imane (Penda) naar de voorgrond. Nadien werd de groep opgesplitst. Het ene deel besloot de bus naar het strand te nemen. Het andere deel verkende het “blote-voetenpad” richting de “bitch”.

Voor het middagmaal begaven we ons richting het “Rainbow Beach Resort”, waar we een lekkere lunch voorgeschoteld kregen: rijst met kibbelingen. Nadien was de tijd voor bakken en braden aangekomen. We trotseerden de extreem hoge golven van de Atlantische Oceaan, speelden een voetbalwedstrijd, maakten TikTok-video’s en genoten van vers gemaakte sapjes. Normaal zouden de leerkrachten nu genieten van een drankje in hun stamkroeg “Den Eendracht”. Maar als wij niet naar daar kunnen gaan, dan komt het café toch gewoon tot in Gambia! Cafébaas Mario (en bovendien ook een sponsor van het project) vereerde ons met een bezoekje en enkele Belgische biertjes. Of zoals ze in Kontich zeggen: “mijn thuis is waar Den Eendracht staat”.

Na enkele ontspannende uurtjes aan het strand, hadden we het briljante idee om een “wedding te crashen” in Jambanjelly. Ongezien! Kleurrijke outfits, veel eten, veel cadeaus en bijna geen mannen (enkel de cameraman en de geluidstechnieker). We waren nog geen 30 seconden aanwezig of Imane besloot alweer om de dansvloer op te zoeken.

Terug aangekomen op de compound bleek het slot van de kamerdeur al hersteld. Waarschijnlijk gemaakt door “Weknowaguy”. Opnieuw bleek er geen stromend water uit onze badkamers te komen. Enter: “Kamp SJI”. Lichamen en haren werden gewoon in open lucht gewassen en de leerlingen hielpen elkaars haren uit te spoelen (#teamworkmakesthedreamwork).

Ondanks we voorbereid waren op “kip met rijst” en “rijst met kip”, kregen we een mengeling van pasta, friet, omelet en groentjes alles netjes weggestopt tussen een stukje tapalapa en uiteraard afgewerkt met een kwakje mayo. Die grote 5 liter pot mayonaise wordt hier trouwens tijdens elke maaltijd op de tafel gezet: van het ontbijt tot het avondmaal. 

Slaapwel!
Team Gambia