Aan allen die aanwezig zijn: proficiat! Aan allen die niet aanwezig zijn: ook proficiat!

Rare nacht blijkbaar… Terwijl sommigen het op een gegeven moment koud kregen in de kamer, had Davina (Sirra) het gevoel dat ze zich in de sauna bevond. Bovendien waren er ook weer verbindingsproblemen met de e-sim, waardoor de blog pas rond 5 uur deze ochtend online kon gezet worden. Ook vandaag smulden we weer van een overheerlijk ontbijtbuffet. We kregen zelfs spiegeleitjes aangeboden, lekker op een tapalapa met mayonaise ;-). Prima proteïne voor het gesleur met 48 bananendozen die we op voorhand al hadden opgestuurd naar Gambia. Ook dit was een belevenis als je weet dat we maar 500 meter moesten overbruggen. Toch nam het een ganse voormiddag in beslag: alles werd overlegd en over-overlegd. Onderweg werden we aangemoedigd door enthousiaste kinderen die spontaan dozen begonnen mee te dragen.

Tijd om te recupereren hadden we niet, want we werden verwacht bij de “alkalo” (burgemeester) verwacht. Zijn ambtswoning bevond zich aan de andere kant van het dorp (aan de andere kant van het geasfalteerde kruispunt). We werden opgewacht door enthousiaste kindjes, geiten, een hond en de “First Lady”. Jammer genoeg was de burgemeester zelf een beetje ziek, waardoor hij ons niet kon verwelkomen in Jambanjelly. De alkalo is de belangrijkste persoon van het dorp en de functie gaat over van generatie op generatie. Straf is dat ze hier bij problemen in het dorp eerst naar de burgemeester trekken voor advies. Hij kent immers iedereen in het dorp en kan op deze manier dus perfect bemiddelen.

Bij ons hebben ze de wekelijkse zaterdagmarkt in Kontich, maar hier is het elke dag markt (op dat geasfalteerde kruispunt). Hier worden de versgeoogste groenten en fruit tentoongesteld op betonnen tafels. Vers gevangen vis, een netjes onthoofde kip (live showslachting zullen we het noemen) of een stukje koe, je kan het hier allemaal kopen. Het is eens iets anders dan het wafelkraam van Kontich.

We zetten onze wandeltocht verder richting “Uncle Famara”, ook bekend als de Gambiaanse Marc Bellinkx. Vol trots gidste hij ons door zijn ecologische tuin en microbos. We keken onze ogen uit. Van alles wat hij maar vond kon hij wel een bloempotje of kweekbedje maken. Van letterlijk een matras tot een rubberen botje en uiteraard een 5-liter pot mayonaise. Onderweg kwamen we tal van spreuken tegen, het leek wel over we terecht waren gekomen in “The Wizard of Bos”.

Na een gezamenlijk lesje van Marc en Famara keerden we terug naar de compound en lunchten we voor het eerst onder de mangoboom. We kregen het heerlijke gerecht “domoda”: een rijstschotel met pindasaus, cassava en kip. Jawel, eindelijk: kip met rijst of rijst met kip.

Na een korte siesta trokken we naar de school aan de overkant van de straat. Daar kregen we een traditionele show te zien over het verhaal van de “Kankurang”. Dit is de spirituele beschermer van de jongetjes die worden weggenomen van hun families om een maand in het bos door te brengen om zo een echte man te worden. Ze leren daar respect te krijgen voor de ouderen en alle technieken om later voor hun gezin te zorgen. Tijdens deze ceremonie worden de jongens ook ritueel besneden. Dat kregen we uiteraard niet te zien, maar wel hoe de Kankurang met imposante messen de kinderen (en ja, ook die van ons) de stuipen op het lijf joeg. Ideetje van de leerlingen: misschien moeten we hem meenemen naar school en in het Time-Out lokaal plaatsen? We nemen het alvast mee voor een volgend directieoverleg.

Het tweede ritueel dat we te zien kregen was dat van de “Zimba”. Onder begeleiding van djembe-muziek dansten ze verkleed als leeuwen de ziel uit hun lijven en dit meer dan twee uur in een brandende zon. Ook het publiek werd betrokken bij deze dans en uiteraard werden ook wij niet bespaard van enkele sensuele heupbewegingen. Thibeau had het hier toch een beetje moeilijk mee. Ideetje voor een nieuwe film: “White man can’t dance”. Onze dames daarentegen, die gingen ervoor en sommigen kregen zelfs een luid applaus van het Gambiaanse publiek.