The SJI-bus is coming!

Weer een nacht voorbij in Jambanjelly, maar die bleek niet voor iedereen vlot te zijn verlopen. Terwijl de ene verzonken was in een zeer diepe slaap, werden anderen wakker geklopt vanwege wat ziektekwaaltjes. Ons noodsysteem blijkt wel te werken. Alle slaapkamerdeuren moeten ‘s nachts verplicht op slot gedraaid worden in de compound. Als er dan een probleem zou opduiken, moeten de leerlingen op onze raam komen kloppen. Al is niet iedereen in die lerarenkamer snel wakker te kloppen. Zo was Sofie (Jankeh) zo diep aan het slapen dat ze dacht dat haar bed nog in Kontich stond en bij Anneleen (Arokey) waren de djembés nog aan het nakloppen. Al goed dat “nachtmama” Davina ‘s nachts nog vaak moet bloggen om de beste verbinding met het netwerk te krijgen. Het heeft ook iets: in het midden van de nacht samen met een zieke leerling buiten een luchtje scheppen onder de Gambiaanse sterrenhemel. In elk geval hebben de goede zorgen hun vruchten afgeworpen en tegen de ochtend was iedereen weer fris en monter om de dag te starten. Vandaag was het trouwens een belangrijke dag en niet omdat we vandaag stevig de handen uit de mouwen gingen steken. Ook niet omdat we de liefde vieren op 14 februari, maar wel omdat Marc (Modou) vandaag 56 kaarsjes mocht uitblazen. Aan de ontbijttafel werd al gezongen voor Marc en hij kreeg voor zijn dagje een “rozet” opgespeld.

We vertrokken voor een lange busrit naar “Fono”. Ongeveer twee uur moesten we overbruggen richting onze bestemming. Na enkele kilometers besloot Bobby om Thibeau te benoemen tot DJ van dienst. “Hey DJ Lamin, put the record on! We wanna dance in the bus”. Zo gezegd, zo gedaan! Onze bus werd in één twee drie omgetoverd van Chinees afdankertje naar een ware “party on wheels”. The SJI-bus is coming and everyone is jumping, from Jambanjelly to Fono, an intercity disco”. Dj Lamin, please don’t stop the music!

Net voor de middag kwamen we aan in het district Foni, meer bepaald Gibangarr Village. We werden door de plaatselijke bevolking opgewacht met opnieuw de nodige drums en fluitjes. Ook de Alkalo (burgemeester) van het dropje was aanwezig en zelfs de lokale pers werd ingeschakeld. De officiële openingsceremonie werd zelfs live gestreamd op facebook. Na een speech van de Alkalo, een vertegenwoordiger van FARD (Foni Agency for Rural Develeopment) en één van de stamvrouwen van het dorp, was het aan Marc om in de naam van Team Gambia en het SJI een speech te geven. Maar niet nadat hij ook hier toegezongen werd voor zijn verjaardag. Het boekje met daarin zijn speech werd al snel als een frisbee weggesmeten en Marc besloot om vanuit zijn hart te smeken. Naast zijn passie voor geografie kwam ook zijn kont opvallend aan bod: “I’m going to shovel my ass off”. Er ontstond spontaan hilariteit in het publiek. Maar geen zorgen, zijn achterste is intact terug op de bus gestapt.

Na de speeches was het tijd om de waterpomp die we schonken officieel te openen! Dankzij jullie allemaal hebben de dorpelingen toegang tot vers en gezond water zonder dat ze daarvoor kilometers moeten wandelen. Marc nam de honneurs waar voor de school. Al hadden we beter ook een schaar geschonken, want dit bleek best een uitdagende opgave met een bot exemplaar.

Vervolgens plantten we nog bomen rond de school, die over zovele jaren extra schaduw zullen geven aan de kindjes. Dankzij onze waterpomp kunnen de boompjes trouwens dagelijks voorzien worden van water. Het klimaat veranderen, dat doe je door smiley ‘s te graven. Marc nam de lokale mannen mee op sleeptouw voor een lesje aardrijkskunde en Uncle Famara zorgde voor de vertaling, netjes ondersteund door de PowerPoint van Marc (afgedrukte gelamineerde A3’tjes).

Op de terugweg naar huis leerden we een nieuwe taal: het Annelengels. Sommigen kozen voor een kort dutje in de bus. Onderweg stopten we om vers geplukte appelsientjes te kopen en amuseerde we ons met anekdotes van Sofie haar examen Engels. Wist je trouwens dat het woord “spreadsheet” fonetisch uitgesproken kan worden als “spreetscheet”. We kregen ook tips van Mila Nore (Kumba) en Inas (Isatou) over hoe je krullend haar het best moet wassen (voor de thuisblijvers met krullen: na de eerste wasbeurt, doe je ook nog een tweede voor een diepe reiniging).

In de compound was het racen om het snelst in de douche te staan. De verliezers kozen ervoor om dan maar een nuttig werkje te doen: de was! Kleine wasjes, grote wasjes, hier geen wasmachine maar echt handenarbeid! Anderen ontfermden zich over baby Asa en enkelingen bewonderden de kookkunsten van de kookploeg. Vanavond stond er trouwens een spaghetti op het menu met... jawel: een kwakje mayo.

Dan was het nog tijd om Marc te vieren voor zijn 56e verjaardag! Een op maat gemaakte verjaardagstaart, een boekenbon van de leerlingen én als kers op de taart: het "uncle Famara hoedje"! Dit is een verjaardag die hij nooit zal vergeten.

Tijd om de dansbenen boven te halen in het toeristische gebied: Senegambia! In club Aquarius (hier trouwens niet te verkrijgen) dansten we erop los. Daarna was het tijd om ons bedje op te zoeken!

Slaapwel!
Team Gambia