Back to where we came from!

Het hele team had een goede nachtrust achter de rug en zat goed gehumeurd aan de ontbijttafel. Al had een bonte gier de ijdele hoop dat er na onze uitgaansavond toch een slachtoffer was gevallen!

We reden na het ontbijt naar het strand waar we genoten van een frisse duik in de oceaan. Er werd een beetje badminton gespeeld, enkele boeken gelezen en we genoten weer van een heerlijk vers geperste fruitsapjes. Tijdens dit alles zorgde Charlotte (Kaddy) voor extra sfeer met haar gitaar.

Een tweetal uurtjes later reden we terug naar Colley Kunda. Sofie (Jankeh) en Davina (Sirra) stapten iets vroeger uit om geld te wisselen. Geen “flappen tappen” (geldautomaat) hier, maar gewoon cash geld wisselen. Het leek wel een beetje op een criminele transactie die vanuit een auto plaatsvond. Terug in de compound opende wisselkantoor Somers de deuren en kon elke leerling zijn of haar bestelde coupures komen afhalen.

Roan (Kausu) en Eve (Awa) hielpen Sofie met het sorteren van schoolmateriaal en dat was een hele karwei in dit warme weer.

We kregen opnieuw een lekkere lunch van het kookteam onder leiding van Inya Isatou. We nomineerden ze alvast voor een Michelinster! Lekker eten moet uiteindelijk niet mooi gepresenteerd zijn, het moet vooral met liefde klaargemaakt worden en dat gebeurt hier elke dag! Staan jullie thuis allemaal even mee recht voor een staande ovatie want deze dames verdienen dat! Laat ons weten in de comments of we op jouw applaus konden rekenen!

Na de lunch werden er nog wat gezelschapspelletjes gespeeld en enkele meisjes mengden zich onder het kookteam voor een babbeltje. Elke dag een beetje meer inleven: dat is uiteindelijk de missie van onze reis.

Tegen 17.00 uur reden we richting de school in Nyofelleh waar onze samenwerking allemaal begon in 2024. Onderweg brulde het liedje “price tag” door de boxen. “It's not about the money, money, money.

We don't need your money, money, money. We just wanna make the world dance. Forget about the price tag.” Een goed lied met een sterke boodschap in ons België, maar hier hebben ze ons geld echt wel nodig. Eigenlijk zou de Gambiaanse overheid moeten zorgen voor klaslokalen en zou men niet moeten uitgaan van de solidariteit van andere landen. Wie weet zit de toekomstige president van het land binnenkort les te volgen in onze lokalen en wordt er in de toekomst wel iets veranderd…

Net als twee jaar geleden werden we opgewacht door een immense menigte van kinderen. Voorafgegaan door de fanfare wandelden we richting de school. Honderden kinderen wandelden enthousiast mee en ze wilden allemaal onze handen vasthouden of een foto met ons nemen. Nu weten we hoe Taylor Swift zich moet voelen tijdens haar concertreeks.

Er volgde een officiële ceremonie die langer duurde dan de openingsceremonie van de Olympische Spelen. Iedereen die belangrijk is in Nyofelleh had wel iets te zeggen. Uiteraard kwam ook Team Gambia zelf aan bod. Charlotte sprak in naam van Team Gambia 2024 haar dankbaarheid uit en Davina deed hetzelfde in naam van het SJI! Bobby besloot om op een erg passionele manier onze school te bedanken. We hadden nog nooit zoveel keer de woorden “thank you Saint-Joseph Institute” gehoord. Er was toevallig niemand van het Guinness book of world records aanwezig?

Met een goede schaar ter beschikking knipten Sofie en Davina samen met de aannemer van de klaslokalen de lintjes door, alle leerlingen gingen letterlijk uit hun dak. Onze studenten in Kontich zouden waarschijnlijk niet begrijpen waarom  je enthousiast zou reageren op extra klaslokalen, maar onze 12 leerlingen hadden het wel door. De kinderen van gans Gambia beseffen maar al te goed hoe belangrijk onderwijs is en daar heb je lokalen voor nodig. Voor hen staat een lokaal gelijk aan kansen voor de toekomst!

Uiteraard had ook het huidige team een steentje bijgedragen voor deze school en zo werd ook hier de waterput officieel geopend.

Met een emmer vol emoties en indrukken op zak, reden we terug naar onze thuis. Want zo voelt het voor de leerlingen al aan na vijf dagen! Het eten stond al op ons te wachten, net zoals de douches die we na een namiddag zweten weer goed konden gebruiken.

De sfeer zat er trouwens goed in in de compound. Er werden nog tal van spelletjes gespeeld en sommigen gingen tot het uiterste om de overwinning binnen te halen. Helaas moesten alle Gambianen het onderspit delven.

Vanavond leefde Thibeau (Lamin) onder het motto: “beter een scheet voor iedereen dan buikpijn voor mij alleen”

Slaapwel!
Team Gambia