Wie scoort de beste deals?

Vandaag stond het stadje Brikama op de planning. We besloten om met taxi busjes naar de stad te rijden. Weer een ervaring rijker. Omdat we niet allemaal in één busje zouden passen, besloten we om vooraf ons op te delen in vier groepen. De taxibusjes hier werken eerder als de “flex” busjes van De Lijn. Het enkele verschil is dat je voor een ritje naar de stad maar 90 dalasi moet betalen. Dat komt dus neer op 0,21 euro per persoon.

Eerst stopten we nog aan de universiteit van Brikama waar Marc de kans kreeg om zelf voor de klas te staan. Uiteraard weer bijgestaan door zijn “Gambian brother” Uncle Famara. Marc vertelde over wat elke compound op zich zou kunnen doen om water op te vangen en vast te houden waar het hoort door het systeem van #justdiggit. Na de theorie was het tijd voor de praktijk en leerde hij de studenten hoe je een smiley moet graven. Handig wel zo’n grote praktijkruimte in een school.

Na het educatieve gedeelte trokken we richting de crafts market. De leerlingen wisten niet waar eerst te kijken en elke verkoper probeerde zijn producten de hemel in te prijzen. De opdracht voor onze leerlingen was eenvoudig: zo weinig mogelijk betalen voor hun souvenirs. De ene blonk uit in het afdingen, de andere in het snel toegeven. Zo viel er met Imane niet te sollen. Ze was er zo sterk in dat sommige verkopers haar al zouden betalen om weg te gaan. Marc moest duidelijk zijn meerdere herkennen in de Gambianen. Hij trok er zich niet veel van aan, want hij was nog in een “high” van zijn momentje in de universiteit. Misschien stonden er in die praktijktuin wel speciale plantjes?

Van de crafts market gingen we naar de “gewone markt”. We waren precies terecht gekomen in de doolhof van “Alice in Wonderland”. Ongeveer 3 000 standhouders hebben hier een plekje. Voor sommigen betekent dit een krukje en een mand, anderen hebben een inhammetje om hun producten uit te stallen. Elk groepje kreeg de opdracht om een bepaald product te gaan kopen op de markt: waspoeder, pikante saus, popcorn, koffie en thee. Maar verrassend genoeg kwamen de meesten met voetbalshirts terug van Gambia.

Met ons boodschappenlijstje afgevinkt, reden we met ons vertrouwde Toyota-busje terug naar de compound. Geen wasjes deze keer, maar wel gezelschapspelletjes met de kindjes van de compound. Terwijl de leerlingen zich amuseerden, zaten de leerkrachten samen om het programma van de volgende dagen te overlopen en de boekhouding na te kijken. Als je hier trouwens geld wil laten wisselen, dan komen ze ook gewoon tot bij je thuis. Een beetje zoals een “Uber eats” maar dan met geld. Deze keer vond de transactie niet plaats vanuit een auto maar in de slaapkamer…. Voor je iets verkeerd begint te denken: het gaat wel degelijk om het wisselen van coupures. Er werden ook nog tal van kledingstukken gesorteerd die we naar de buren brachten.